Dag 3: Geilo-Ulvik

Na het diner gisteravond wilde ik nog graag een stukje gaan wandelen in de omgeving. Ik zag een mooi paadje maar dat bleek bij nader inzien een hindernisbaan voor crossfietsen te zijn… Mijn oplossing was om dan maar dwars door een mooi veldje te gaan lopen waar allemaal schattige kleine witte bloemen bloeiden. Dit bleek achteraf niet zo’n slimme zet want die bloemetjes bleek veenpluis te zijn en dat groeit alleen op een zeer drassige ondergrond. Nog geen 5 stappen gezet en onze schoenen, sokken en broekspijpen waren doorweekt. Hans was op zijn zachtst gezegd not amused, maar stoppen had toch ook geen zin meer en dus baggerden wij, hij tandenknarsend en ik giebelend, vrolijk verder. Even later weer soppend terug naar het hotel om daar van sokken en schoeisel te wisselen. Hans heeft mij meteen ook laten weten dat hij mij  nooit meer zal volgen als ik van verharde paden afwijk. Waarvan akte.

Vanochtend waren we al vroeg wakker en zaten Tiny en Lau om 7.15 uur aan het ontbijt. Daarna meteen op weg gegaan richting Eidfjord via de scenic route Hardangervidda. Het Hardangervidda NP is de grootste hoogvlakte van Europa. Het natuurgebied is 8000 km2 groot en strekt zich uit over delen van 3 provincies. De hoogvlakte is het restant van een berggebied, dat in de ijstijden door gletsjers is afgesleten. Het dankt hieraan ook zijn huidige vorm met grote open vlaktes, rustieke meren en hoge toppen aan de de rand. Behalve in de zomer ligt de hoogvlakte altijd bedekt onder een dik pak sneeuw. En dat was hier en daar nog goed te zien. Het was in elk geval een geweldig mooie dag en we hebben talrijke stops gemaakt om al dat moois tot ons te nemen. Helemaal een bof was het weer, alleen maar zon! De temperatuur op de Hardangervidda was met 7 graden weliswaar aan de frisse kant, maar die liep in de loop van de dag al snel op naar 15 graden. 

De Vøringsfossen waren zeker ook de moeite waard. Naar de watervallen toe lopen was echter nog best een flinke uitdaging. In eerste instantie ging die route (ca. half uur) bergafwaarts, maar diezelfde weg moest je ook weer terug (daar doe ik dan meteen dik een uur over)…. maar nu steil omhoog over rotsblokken en boomwortels. Ik was zeer dankbaar voor de reling die langs de rotsige afgrond liep, want die heb ik een aantal keer nodig gehad om er niet overheen te kukelen (het was daar trouwens verboden om te zwemmen). Op een aantal punten stonden zelfs waarschuwingsborden met een afbeelding van een volwassene die een kind grijpt dat achterover dreigt te vallen. Hans interpreteerde dit als een punt waar je kinderen kon lozen….dit was volgens hem meteen ook de reden waarom je in dit land maar bar weinig kinderen ziet.

Na de Vøringsfossen zijn we doorgereden naar Eidfjord, waar we aan de haven een broodje hebben gegeten alvorens op ons gemak verder te rijden naar ons hotel in Ulvik. We moesten hiervoor de Hardangerbrug over, een hangbrug met de langste overspanning wereldwijd die aan beide zijden direct uitkomt op een tunnel. In die tunnel is een rotonde gemaakt, waar je ofwel kunt kiezen voor Oslo of voor Bergen. Dit is ook voor het eerst dat we zoiets bijzonders zien!

Ons hotel ligt prachtig aan de Ulvikafjord. We blijven hier de komende 2 nachten.