Dag 3: County Wexford-County Waterford

Vannacht lekker geslapen en met mijn rug lijkt het weer aardig de goede kant op te gaan (als ik tenminste niet te lang zit, lig, sta of moet niezen). 

Na het ontbijt hebben we met enige weemoed afscheid genomen van Johny en Bob, wat een ontiegelijk lief mens is die Johny toch... Het B&B mag dan wel ietwat gedateerd zijn, aan gastvrijheid heeft het zeker niet ontbroken.

We reizen vandaag naar ons volgende verblijf dat 200 km. verder zuidwaarts ligt in de County Waterford. We kiezen dit keer niet voor de hoofdroute, maar voor een binnendoor weg en dat hebben we geweten. De wegen zijn hier op zich al niet al te breed en het tegemoetkomend verkeer waaiert dan ook regelmatig uit over de andere weghelft, waar natuurlijk net die stumperds uit The Netherlands rijden die soms toch al allerlei capriolen moeten uithalen om ongeschonden van a naar b te komen. Tel daarbij nog de vele hobbels, butsen en kuilen in het wegdek en je hebt een aardig beeld van onze rijbeleving. Hans sloeg regelmatig met het koppie tegen het dak van de auto (gelukkig heeft zijn ene hersencel hier geen schade van ondervonden) en ik mag na deze vakantie weer gezellig naar de tandarts voor een nieuw glazuurtje op het gebit.

Desondanks kwamen we na 1,5 uur heelhuids aan in New Ross, waar we een bezoek brachten aan het Dunbrody Famine Ship. Dit is een replica van de schepen waarmee de Ieren tijdens de hongersnood in de 19e eeuw massaal emigreerden naar de Verenigde Staten. Dat was nog eens andere koek dan de luxe cruiseschepen van vandaag de dag. Ze noemden deze schepen niet voor niks ‘coffin’ ships. Wij waren er met een groep van 50 personen en ik vond dat al behoorlijk benauwd benedendeks, maar toentertijd vervoerden deze schepen soms wel tot 300 passagiers per keer. En deze passagiers mochten, in de 50 dagen dat de oversteek gemiddeld duurde, maar een half uur per dag het dek op om te luchten en te koken voor hun gezin. De rest van de tijd zaten ze met zijn allen hutjemutje benedendeks . 

Na de rondleiding heb ik Hans nog even op de kiek gezet voor de maximale nautische beleving en toen was het al weer tijd voor de lunch.

Onze volgende stop was Waterford, de oudste stad van Ierland en in de 9e eeuw gesticht door de Vikingen. We hebben ons een kleine 1,5 uur vermaakt in de zgn. Viking triangle waar zich o.a. de Christ Church cathedral bevinden en Reginalds Tower. Ook nog even bij de Mall binnengewipt voor een Starbucksje en de muurschilderingen bewonderd… en toen hadden we onze dosis stad wel weer gehad. 

Morgen gaan we de Copper Coast verkennen en ik denk eerlijk gezegd dat dit beter in ons straatje past.